Seriale anime Wiosna 2026, które polecam.

Shunkashuutou Daikousha – Haru no Mai

Według starożytnych mitów bogowie, znużeni swoim wiecznym cyklem, powierzyli zmianę pór roku wybranym ludzkim naczyniom. Awatarzy, znani jako Agenci Czterech Pór Roku, poprzez odprawianie świętych rytuałów przemierzają krainy, błogosławiąc ziemię letnią zielenią, jesiennymi liśćmi, zimowym śniegiem i wiosennymi kwiatami. Jednak od dziesięciu lat świat jest pozbawiony wiosny.

Uznana przez opinię publiczną za zaginioną, Agentka Wiosny, Kayou Hinagiku, w rzeczywistości spędziła ostatnią dekadę, znosząc mroczne i tragiczne wygnanie u boku swojej zaciekle oddanej strażniczki, Himedaki Sakury, która skrywa w sobie głębokie, trujące poczucie winy za to, że w przeszłości nie zdołała jej ochronić, Hinagiku ostatecznie wychodzi z cienia, by na nowo podjąć się swoich obowiązków.

Dzierżąc potężną moc oraz ogromny ciężar winy z powodu pozostawienia świata – a także swojego towarzysza, Agenta Zimy imieniem Rousei, Hinagiku stawia pierwsze kroki ku odkupieniu. Udając się na południową górę Ryuugu, zamierza wykonać święty taniec i przywrócić ciepło całemu pokoleniu dzieci, które nigdy dotąd nie poznały piękna topniejącego śniegu.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – przepiękny start. Rzadko zdarza się, że zainteresuje mnie seria, której adaptacją zajmuje się Wit Studio, ponieważ zazwyczaj zajmują się mainstreamowymi seriami akcji, jednak w tym przypadku mamy do czynienia z zupełnie innym typem historii. Oprawa wizualna jest przepiękna, cała nuta mistycyzmu sprawia, że całość wydaje się naprawdę ciekawa. No i obsada aktorów głosowych również robi robotę.

• Powrót do listy tytułów

Youkoso Jitsuryoku Shijou Shugi no Kyoushitsu e S4

Ayanokouji Kiyotaka zaczyna naukę w szkole prestiżowej w pełni finansowanej przez japoński rząd szkole średniej wybudowanej na wyspie nieopodal Tokio. Chłopiec ten to typ obserwatora. Uwielbia analizować zachowania ludzi w jego otoczeniu – niestety ta cecha powoduje, iż jest on samotnikiem. Na pierwszej lekcji następuje zapoznanie z klasą. Nauczycielka oznajmia swoim uczniom, że w przeciwieństwie do standardowych japońskich szkół, w tej placówce nie są tworzone nowe klasy każdego roku – przez cały okres nauki lista uczniów każdej klasy pozostaje niezmienna. Dodatkowo kontakty z zewnętrznym światem są mocno ograniczane, jednakże by nie zabierać wolności młodym ludziom, wybudowane zostały centra handlowe oraz centra rozrywki, w których można zaopatrzyć się w to, czego tylko się zapragnie. Do zakupów służyć mają punkty (będące odpowiednikami jenów) umiejscowione w wirtualnych portfelach znajdujących się w telefonach każdego ucznia. Na zachętę każdy zaopatrzony został w sto tysięcy owych punków, odpowiadających stu tysiącom jenów. Młodzież podekscytowana tym faktem zaczęła bez opamiętania wydawać swe kieszonkowe, jednocześnie całkowicie olewając naukę w szkole. W mgnieniu oka mija pierwszy miesiąc, każdy z utęsknieniem czeka na kolejny zastrzyk gotówki, jednak w dniu planowanego przelewu okazuje się, że nikt nie otrzymał należnej wypłaty. Podekscytowana nauczycielka zapytana o powód opóźnienia z satysfakcją na twarzy zaczyna wymieniać przewinienia poszczególnych członków klasy oznajmiając, iż w tym miesiącu zostaje im przyznane okrągłe 0 punktów.

Sezon 4

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – w zasadzie to czterech odcinkach – aż tyle miało premierę na start. Sezon czwarty rozpoczyna kolejny epizod z LN, czyli drugi rok nauki. Wypuszczenie czterech epizodów to bardzo dobry zabieg. Pozwoliło to na wstępne zapoznanie się z nową klasą 1D, a raczej dwoma jej uczniami. Zakończenie epizodu czwartego to genialny wstęp do tego, czego oczekiwać można po wydarzeniach w roku drugim. Reżyseria była naprawdę świetna, całość trzymała w napięciu i mimo tego, że trochę rzeczy z light novel zostało pominiętych, to oglądało się to wyśmienicie. Nie mogę się doczekać kolejnych odcinków.

• Powrót do listy tytułów

Haibara-kun no Tsuyokute Seishun New Game

Student ostatniego roku, Haibara Natsuki, ma dokładnie zaplanowaną przyszłość: ukończenie studiów, stabilna praca w korporacji i zwyczajne życie. Mimo tej pewności nie potrafi jednak wyzbyć się gorzkiego żalu za swoimi bezbarwnymi latami szkoły średniej. W tamtym czasie nieudany debiut sprawił, że stał się otyłym, niezdarnym wyrzutkiem, który ostatecznie został odrzucony przez swoją wielką miłość, Hoshimiya Hikari.

Kiedy Natsuki wspomina to, co mogło się wydarzyć, modli się o to by móc powtórzyć te lata. Nagle budzi się i odkrywa, że przeniósł się w czasie o siedem lat – dokładnie na miesiąc przed ceremonią rozpoczęcia nauki w szkole średniej.

Uświadamiając sobie, że otrzymał nową szansę, chłopak postanawia zrobić wszystko, by nie powtórzyć swoich porażek. Spędza najbliższy miesiąc na intensywnych ćwiczeniach, pozbywając się pulchnej sylwetki i przygotowując skrupulatną strategię podboju swojego okresu dojrzewania. Jego wysiłki przynoszą spektakularne efekty, gdy z sukcesem dołącza do najpopularniejszej paczki w klasie 1-2, spędzając czas Shiratori Reitą, energiczną Sakura Utą, powściągliwym Nagiura Tatsuyą oraz – co najważniejsze – dziewczyną ze swoich snów, Hoshimiya Hikari.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – naprawdę przyjemny, ciekawy i po prostu angażujący start. Widziałem już kilka serii z podobnym motywem i za każdym razem całość okazywała się niezmiernie ciekawa. Nie inaczej szykuje się ta seria. Oprócz naprawdę udanej reżyserii, przedstawienia bohaterów, jak i samej tematyki, mamy tutaj również rewelacyjną oprawę wizualną. Czekam z niecierpliwością na kolejne odcinki.

• Powrót do listy tytułów

Dr. Stone: Science Future Part 3

Pewnego pamiętnego dnia cała ludzkość na naszej planecie zostaje zamieniona w żywe, kamienne posągi. Po kilku tysiącach lat uczeń szkoły średniej, Tauju wydostaje się z kamiennej skorupy pokrywającej jego ciało szybko odkrywając to, jak bardzo zmienił się świat. Na szczęście nie jest sam – znajduje swego znajomego ze szkoły – wybitnego naukowca Senkuu, który od miesięcy czekał na jego wybudzenie jednocześnie opracowując plan przywrócenia innych skamielin ludzkich do życia. Kontynuacja sezonu czwartego.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – na tym etapie wypada już obejrzeć do końca, a jest to faktycznie finał historii. Ciekawi mnie to, w jaki sposób dostaną się na księżyc i jaką tajemnicę skrywa Why-man.

• Powrót do listy tytułów

Otonari no Tenshi-sama ni Itsunomanika Dame Ningen ni Sareteita Ken

Fujimiya Amane spotyka w deszczu siedzącą na huśtawce dziewczynę o imieniu Shiina Mahiru uczęszczającą do tej samej szkoły. Z racji tego, że z natury jest dość życzliwą osobą, pożycza jej parasol, co skutkuje złapaniem przeziębienia. Mahiru postanawia następnego dnia oddać pożyczony parasol. Gdy zauważa, że Amane ma gorączkę, nalega, by zwrócić mu przysługę, pomagając odzyskać zdrowie i przygotowując posiłki. Tak zaczyna się ich znajomość.

Sezon 2

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – przesłodki start drugiego sezonu. Wszystkie reakcje Mahiru są po prostu bezcenne. Iwami Manaka spisuje się naprawdę genialnie. Ending (うれしい！たのしい！大好き！ / Ureshii! Tanoshii! Daisuki!) w jej wykonaniu to na pewno będzie mój ścisły top tego sezonu. Oprawa wizualne również robi swoje, całość prezentuje się po prostu świetnie.

• Powrót do listy tytułów

Kanan-sama wa Akumade Choroi

W Miejskiej Szkole Średniej Hounou w Tamie, idealna, wysportowana i ciesząca się powszechnym zaufaniem przewodnicząca komitetu dyscyplinarnego skrywa mroczny sekret. W rzeczywistości jest to Kanan, córka arcydemona Belzebuba. Zstąpiwszy z Piekła, po tym jak straciła apetyt na podziemne potrawy, Kanan traktuje szkołę niczym swoje prywatne ranczo, czekając, aż dusze uczniów odpowiednio dojrzeją, by mogła je pożreć.

Kiedy głód ostatecznie bierze nad nią górę, dziewczyna wzywa do pokoju komitetu cichego ucznia pierwszego roku, Kyougiego Youjiego, i ogłasza mu swój przerażający zamiar pożarcia go. Jednakże to demoniczne zagrożenie prowadzi do ogromnego nieporozumienia. Zamiast kulić się ze strachu, Kyougi odbiera jej słowa jako śmiały, napędzany zamiłowaniem do cosplayu romantyczny podryw. Podekscytowany perspektywą bycia zjedzonym przez swoją piękną Senpai, chłopak natychmiast wyznaje jej miłość i zaprasza na randkę.

Całkowicie zaskoczona tą sytuacją, rzekoma mistrzyni obżarstwa ukazuje swoje prawdziwe oblicze. Mimo tysięcy lat na karku, Kanan jest kompletną nowicjuszką w sprawach damsko-męskich, która nigdy wcześniej nawet nie trzymała nikogo za rękę. Zdezorientowana asertywnym urokiem Kyougiego i jego uprzejmą perwersją przypadkowo zgadza się zostać jego dziewczyną, po cichu licząc na to, że później uda jej się wykraść jego duszę.

Zamiast jednak ucztować na ludzkich siłach życiowych, potężna córka arcydemona znajduje się teraz całkowicie na łasce własnej dopaminy, czerwieniąc się na prośby o zwracanie się do siebie po imieniu, niezabezpieczone trzymanie się za ręce czy jedzenie idealnych krokietów mięsnych w drodze powrotnej ze szkoły. W ten sposób, zamiast siać piekielną grozę, Kanan po raz pierwszy w życiu doświadcza prawdziwego zauroczenia.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – nie miałem jakichś wybitnych oczekiwań względem tego anime, dlatego zaskoczyło mnie dość mocno. Naprawdę nieźle się uśmiałem oglądając startowy epizod. Reakcje Kanan i kontrast między jej niewinnością a rodowodem były przekomiczne. Mam nadzieję, że całość nie stanie się szybko powtarzalna, ale jestem dobrej myśli. Oprawa wizualna również zasługuje na pochwałę. Zresztą nie tylko to. Aktorzy głosowi genialnie odegrali wcielili się w swoje role. Beelzebub to Kiryuu Kuroda Takaya – ten głos poznam wszędzie. Natomiast Koga Aoi w roli głównej bohaterki to absolutny majstersztyk. Na uwagę zasługują również świetne utwory z openingu i endingu.

• Powrót do listy tytułów

Koori no Jouheki

Dla swoich rówieśników ze szkoły średniej Meiten uczennica pierwszego roku, Hikawa Koyuki, jest nieprzystępną Królową – dziewczyną emanującą lodowatą aurą, która trzyma wszystkich na bezpieczny dystans. W rzeczywistości jednak wcale nie jest oziębła, a jedynie stara się za wszelką cenę chronić samą siebie. Naznaczona bolesnymi wspomnieniami z niższej szkoły średniej Kirinoshima, gdzie niechciane zaloty i okrutne drwiny były zbywane przez starszych uczniów jako zwykłe żarty, Koyuki zbudowała wokół siebie potężny emocjonalny mur. Całkowicie skrywa swoje prawdziwe, nieco niezdarne i poetyckie oblicze, preferując spokojne życie w izolacji ponad ryzyko ponownego zranienia. Jedyną osobą dopuszczoną za jej mechanizmy obronne jest jej niezwykle lojalna najlepsza przyjaciółka, Azumi Miki – towarzyska i powszechnie uwielbiana idolka w swojej klasie.

Koyuki jest w pełni usatysfakcjonowana swoim spokojnym, samotnym życiem w szkole średniej, dopóki jej drogi nie zaczynają regularnie krzyżować się z Amamiyą Minato – wyluzowanym chłopakiem z innej klas. Cechuje się on niemal całkowitym ignorowaniem cudzej przestrzeni osobistej. Jego nadmiernie przyjazna natura i swobodne przekomarzanie się błyskawicznie wyzwalają w Koyuki jej najgłębsze lęki, przypominając chłopaków, których poprzysięgła unikać.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – kolejna adaptacja mangi Agasawa Koucha (Seihantai na Kimi to Boku). Może nie pierwszy epizod nie zrobił na mnie aż takiego wrażenia jak przed chwilą wspomniana adaptacja, która miała premierę zimą 2026, ale wciąż był to bardzo solidny start i anime to na pewno zostanie ze mną do końca.

• Powrót do listy tytułów

NEEDY GIRL OVERDOSE

W nowoczesnym społeczeństwie inwigilacji, gdzie o wartości człowieka bezwzględnie decydują wskaźniki w mediach społecznościowych, popularność i zasięgi w internecie, młodzież powoli traci zmysły. Szukając ucieczki od dystopijnej rzeczywistości, miliony zwracają się ku ostatecznej cyfrowej wybawicielce, ktróą nazywają Ultra Słodkim Aniołem. Błyskotliwa, chaotyczna i bezkompromisowa, dostarcza samotnym tłumom halucynację.

Jednak za cukierkową estetyką i szalonymi streamami kryje się zupełnie inna, brutalna rzeczywistość. Poza kamerą dziewczyna kryjąca się za awatarem jest głęboko niestabilna, zmaga się z poważnymi epizodami depresyjnymi, nadużywa leków i desperacko trzyma się swojego mieszkającego z nią producenta i partnera. Całkowicie uzależniona od jego aprobaty, przyjmuje na siebie nieustanną toksyczność, cyberprzemoc i presję świata streamingu, zdeterminowana, by zostać absolutnym numerem jeden w internecie – nawet jeśli miałoby to ją ostatecznie zniszczyć.

Tymczasem z cyfrowego podziemia wyrasta nowe zagrożenie. Karamazov, streamingowa grupa gwałtownie zyskująca na popularności. Zagraża tronowi Internetowej Anielicy. Na jej czele stoi Gokubara Michika – cyniczna uczennica szkoły średniej, która gardzi konformizmem społeczeństwa, a swoich rówieśników uważa za zwykłych plebejuszy. Chociaż dziewczyna przybiera maskę aroganckiej apatii, w głębi duszy żywi mroczną, chorobliwą fiksację na punkcie Anioła. Jej podziw jest absolutny, lecz stopniowo mutuje w śmiertelną, autodestrukcyjną obsesję.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Nie do końca – nie wiem do końca co jeszcze o całości myśleć. Reżyseria przesiąknięta jest stylem Shaftu, choć to nie to studio ani nawet nie Shinbo Akiyuki za nią odpowiada. Nie znam materiału źródłowego, nie wiem czego do końca się spodziewać, kolejne odcinki z pewnością odpowiedzą mi na te pytania.

• Powrót do listy tytułów

Ponkotsu Fuuki Iin to Skirt-take ga Futekisetsu na JK no Hanashi

Każdego ranka w szkole średniej Komazawa powtarza się ten sam scenariusz. Niezwykle gorliwy członek komitetu dyscyplinarnego, Sakuradaimon Tougo, nieustannie strofuje Kohinatę Poem, z powodu jej ufarbowanych włosów i łamiącej szkolny regulamin minispódniczki. Dla do bólu poważnego Togo jej strój jest niebezpiecznym zaproszeniem do cielesnych żądz.

Ich codzienne starcia przybierają jednak nieoczekiwany obrót, gdy lądują we dwoje na dodatkowych zajęciach z matematyki. Dziewczyna odkrywa, że mimo postawy wzorowego ucznia, Tougo jest nie jest prymusem i brakuje mu jakiejkolwiek elastyczności w myśleniu. Gdy Poem w dość luźny sposób decyduje się pomóc mu jako korepetytorka, Tougo uświadamia sobie, że pod buntowniczym ubiorem kryje się tak naprawdę osoba o dobrym sercu. Nawiązuje się między nimi dość niechętna i niezgrabna przyjaźń. Relacja ta komplikuje się jeszcze bardziej, gdy chłopak stanowczo upiera się, by odprowadzić ją do domu, co prowadzi do kolejnego szokującego odkrycia – oboje mieszkają przy tej samej ulicy.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – bardzo przyjemna, lekka komedia z przeuroczą główną bohaterką i seriami zabawnych nieporozumień. Mam nadzieję, że serial nie stanie się schematyczny i każdy odcinek zaskoczy mimo wszystko rozwojem wydarzeń, ale co najważniejsze – rozwojem relacji między główną parą bohaterów.

• Powrót do listy tytułów

Class de 2-banme ni Kawaii Onnanoko to Tomodachi ni Natta

W każdej klasie można znaleźć zarówno błyszczące gwiazdy, jak i cichych samotników. Maehara Maki zdecydowanie zalicza się do tej drugiej grupy. Będąc spokojnym uczniem, unika on rozgłosu, w pełni zadowolony ze spędzania weekendów w całkowitej samotności w swoim mieszkaniu. Oddaje się tam swoim ulubionym hobby – graniu w gry, zamawianiu niezdrowego jedzenia i oglądaniu filmów klasy B. Na zupełnie przeciwległym biegunie szkolnej hierarchii znajduje się Amami Yuu – anielska, powszechnie uwielbiana przez wszystkich dusza towarzystwa, oraz jej lojalna najlepsza przyjaciółka, Asanagi Umi. Choć Umi sama w sobie jest niezwykle piękna, często pozostaje w cieniu przytłaczająco promiennej obecności Yuu, przez co nieoficjalnie uchodzi za drugą najsłodszą dziewczynę w klasie.

Jednakże sztywne podziały społeczne zostają całkowicie wywrócone do góry nogami, gdy Umi niespodziewanie zagaduje do Makiego w lokalnej wypożyczalni wideo. Okazuje się, że ta elegancka i popularna dziewczyna podziela jego specyficzne gusta. Pamiętając jego szczere słowa podczas przedstawiania się w klasie, Umi ujawnia mu swoje prawdziwe oblicze – jest wielką fanką absurdalnego kina klasy B i nastawionych na rywalizację gier wideo. Połączeni wspólną miłością do filmu Rekin Kung-Fu i nawiązują nietypową, potajemną przyjaźń.

Wkrótce Umi staje się stałym gościem w mieszkaniu Makiego, wymykając się na prywatne, piątkowe spotkania wypełnione zaciętymi pojedynkami w grach PvP i jedzeniem pizzy. Zdeterminowani, by utrzymać swoją relację w tajemnicy i uniknąć nieuniknionych szkolnych plotek, oboje muszą ostrożnie dbać o swoje skrajnie różne wizerunki. Zarówno utwór użyty w openingu jak i endingu bardzo mi się spodobały.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – nawet nie wiem kiedy te 20 minut odcinka minęło. Świetni bohaterowie, naprawdę udana reżyseria, genialne aktorstwo głosowe oraz dynamiczna animacja, doskonale prezentująca emocje bohaterów. Czego chcieć więcej?

• Powrót do listy tytułów

Replica datte, Koi wo Suru

Dla reszty świata jest Aikawa Sunao, zwyczajną uczennicą szkoły średniej. Jednak w rzeczywistości to Nao – nadnaturalna replika, która zrodziła się z żalu siedmioletniej dziewczynki. Powołana do istnienia tylko dlatego, że prawdziwej Sunao zabrakło odwagi, by przeprosić swoją przyjaciółkę z dzieciństwa, Nao żyje teraz wyłącznie jako wygodne zastępstwo. Przywoływana na kaprys, by pisać egzaminy, wykonywać codzienne obowiązki domowe lub uczęszczać na zajęcia, gdy Sunao nie czuje się na siłach by uczęszczać na zajęcia, Nao bez sprzeciwu akceptuje swój los kopii. Uważa bowiem, że replika to tylko zamiennik, który nie ma prawa odczuwać pragnień, a tym bardziej posiadać marzeń.

Funkcjonując w szkole jako Sunao, Nao odnajduje swój cichy azyl w dusznym, niedofinansowanym klubie literackim u boku wspomnianej przyjaciółki z dzieciństwa, Hironaki Ritsuko. Jednak ostrożnie balansowana i przewidywalna rutyna Nao zostaje niespodziewanie zaburzona przez pojawienie się Sanady Shuuyi. Niegdyś wschodzącej gwiazdy i as koszykówki, Shuuya został zmuszony do porzucenia boiska z powodu tragicznej kontuzji tuż przed kwalifikacjami do turnieju. Poszukując dla siebie nowego miejsca i przynależności, chłopak niespodziewanie składa wniosek o próbne członkostwo w klubie literackim.

Podczas gdy Nao pomaga Shuuyi na nowo docenić japońską klasykę i wciąż recenzuje amatorskie powieści Ritsuko, dziewczyna zaczyna doświadczać tętniącej życiem, ulotnej młodości, która w rzeczywistości wcale do niej nie należy. Choć Nao nieustannie wmawia sobie, że jej los nie może ulec zmianie, jej własne, odrębne serce zaczyna już szybciej bić.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – zgodnie z moimi wstępnymi oczekiwaniami tytuł bardzo przypadł mi do gustu. Mamy tutaj do czynienia z dość niecodziennym zabiegiem fabularnym. Już na samym wstępie historii wydaje się niezwykle ciekawie poprowadzonym. W dodatku całość wygląda bardzo estetycznie, mimo, iż sama animacja może nie jest najpłynniejsza i najbardziej dynamiczna. Jeśli chodzi o dźwięk, to na uwagę mocno zasługuje ścieżka dźwiękowa. Już dawno czegoś tak dobrego nie słyszałem. Przypomina mi trochę to, co mogliśmy usłyszeć od ekipy KEY w różnych ich visual novel (i jednocześnie adaptacjach anime). Zresztą edning również jest całkiem przyjemny i na pewno wleci na listę moich ulubionych tego sezonu. Mam spore oczekiwania względem tego anime i mam nadzieję, że się nie zawiodę.

• Powrót do listy tytułów

Hidarikiki no Eren

Asakura Kouichi to pewny siebie uczeń szkoły średniej należący do szkolnego klubu plastycznego, który ma bezpiecznie i skalkulowane marzeni. Zamierza ukończyć szkołę artystyczną, zostać grafikiem w agencji reklamowej, a ostatecznie poślubić modelkę gravure. Przekonany o tym, że jest najlepszym artystą w swojej szkole, żyje w wygodnej rzeczywistości, która nagle zostaje zburzona przez pojawienie się tajemniczej i niezwykle utalentowanej artystki, zuchwale zostawiającej swoje tagi na lokalnych murach i budynkach muzeów.

Wiedziony pragnieniem rodem z mang shounen, by udowodnić swoją wyższość, Kouichi maluje mural na ścianie szkolnego magazynu, mając nadzieję na wywabienie rywala z ukrycia. Jego przynęta przyciąga prawdziwego sprawcę. Yamagishi Eren, bezkompromisową, leworęczną geniuszkę. W przeciwieństwie do Kouichiego, Eren posiada wybuchowy, nieokiełznany dar, jednak jest głęboko dręczona zarówno przez swój talent, jak i wszechobecną, przeciętną sztukę wokół niej. Boleśnie świadoma okrutnych realiów branży kreatywnej – w której zaledwie jednej osobie na sto tysięcy naprawdę udaje się odnieść sukces, Eren ściera się z Kouichim, uderzając w jego naiwne, niedojrzałe ambicje.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – Nie będzie to na pewno najabardziej oczekiwana nowość tego sezonu an mojej liście, jednak startowy epizod zainteresował mnie wystarczająco, by dać szansę kolejnym. Ciekawy główny motyw i bohaterowie. Utwór użyty w openingu kompletnie nie przypadł mi do gustu. Nie trawię i nigdy trawić nie będę rapu. Mimo, iż nie było to tak złe jak openingi Creepy Nuts, które wywołują u mnie wręcz nerwowe drgawki, to będzie to najprawdopodobniej jeden z tych niczlicznych openingów które będę pomijać. Ending natomiast to całkowite przeciwieństwo – ten utwór z pewnością zagości na moich playlistach.

• Powrót do listy tytułów

Tadaima, Ojamasaremasu!

Dla dwudziestoczteroletniej, przepracowanej pracownicy biurowej, Nakamy Rinko, jej własne mieszkanie to coś więcej niż tylko miejsce do spania. To nieprzeniknione sanktuarium otaku. Otoczona swoimi ulubionymi mangami i anime, Rinko potrafi zniwelować wszelkie negatywne bodźce płynące z prawdziwego świata. Jej obecną obsesją jest przebojowa seria Usaneko Club, która służy jej jako ostateczny mechanizm uzdrawiający. Pojawia się jednak pewien problem. Tajemniczy sąsiad z prawej strony agresywnie uderza w ścianę za każdym razem, gdy dziewczyna próbuje obejrzeć anime inne niż jej ukochane Usaneko Club.

Wyczerpana i przerażona prymitywnym zachowaniem sąsiada, Rinko szuka pomocy u lokatora z lewej strony, Satsukiego. Uprzejmy i niezwykle opiekuńczy mężczyzna zachowuje się wręcz jak troskliwa babcia, co sprawia, że Rinko natychmiast opuszcza swoją gardę. Chcąc ją chronić, Satsuki proponuje konfrontację z hałaśliwym sąsiadem, oferując, że odegra rolę jej chłopaka.

Cała ta sytuacja przeradza się jednak w kompletny chaos, gdy lokator z prawej strony dosłownie przebija się przez ścianę jej mieszkania. Okazuje się nim być Usada lepiej znany światu jako Usaharu-sensei, genialny mangaka i twórca uwielbianego przez Rinko Usaneko Club. Głodujący, pozbawiony snu i doprowadzony do szaleństwa przez zbliżające się terminy oddania prac ekscentryczny twórca, kosztuje zaledwie jednej miski przygotowanej przez dziewczynę owsianki ryżowej i natychmiast żąda, aby ta została jego osobistą kucharko-asystentką.

Nie widząc możliwości zostawienia Rinko samej z tak wymagającym mangaką, Satsuki jeszcze bardziej wczuwa się w odgrywanie roli fałszywego partnera. Wraz ze zniszczeniem fizycznej ściany dzielącej mieszkania, spokojne, dwuwymiarowe sanktuarium Rinko zostaje nagle najechane przez dwóch niezwykle zdeterminowanych, trójwymiarowych mężczyzn.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – całkiem przyjemnie zapowiadający się romans. Mimo iż zwykle nie jestem fanem shoujo, w tym przypadku całość zainteresowała mnie na tyle, że raczej obejrzę całość.

• Powrót do listy tytułów

Otaku ni Yasashii Gal wa Inai

Seo Takuya to uczeń pierwszego roku szkoły średniej i zadeklarowany otaku – jednak jego gust odbiega od standardowych serii emitowanych późną nocą. Jego absolutną obsesją jest Kirakira Monpets (w skrócie Kiramon), poranne niedzielne anime o magicznych dziewczynach, które choć docelowo skierowane do dzieci, szczyci się zaskakująco mrocznym światem przedstawionym i oddaną grupą fanów. Przyzwyczajony do bycia wyśmiewanym i spychanym na margines ze względu na swoje hobby, Takuya kieruje się jedną, fundamentalną zasadą szkolnej hierarchii. Kzykliwe, ekstrawertyczne gyaru oraz introwertyczni otaku żyją w dwóch zupełnie innych, nieprzenikających się światach.

Jego spokojne szkolne życie zostaje jednak wywrócone do góry nogami, gdy Ijichi Kotoko – radosna, nieco roztargniona gyaru, siedząca w ławce przed nim pożycza jego cenną, limitowaną gumkę do ścierania z motywem z Kiramon. Wbrew obawom chłopaka o bycie uznanym za dziwaka, jego pasja oraz sekretne konto na Minsta pełne autorskich fanartów wzbudzają w Kotoko szczery podziw i szacunek.

Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej za sprawą zdystansowanej, przypominającej modelkę – Amane Kei. Mimo że dziewczyna nieustannie próbuje zachować pozory, zrzucając winę na swoją młodszą siostrę, jej encyklopedyczna wiedza o premierach poszczególnych odcinków Kiramon oraz zapłakane oczy po tragicznej śmierci jednego ze złoczyńców czynią sprawę boleśnie oczywistą. Najpopularniejsza uczennica w szkole to tak naprawdę skryta otaku.

Tym sposobem Takuya nagle łapie się na tym, że dzieli się podręcznikiem do matematyki, wymienia limitowanymi figurkami i dyskutuje o niuansach fabularnych anime z dokładnie takimi dziewczynami, które w jego mniemaniu miały nim gardzić.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – Nie spodziewałem się, że anime to aż tak mi się spodoba. Czego jeszcze bardziej się nie spodziewałem, to fakt, iż seria tego typu będzie miała aż tak rewelacyjną oprawę wizualną. Poziom szczegółów rysowania postaci i teł robi ogramne wrażenie i zazwyczaj zarezerwowany jest albo do projektów, gdzie twórcy są wyraźnymi pasjonatami (np Akebi-chan), lub bardzo popularnych adaptacji z wysokim budżetem. Czekam na kolejne epizody.

• Powrót do listy tytułów

Re:Zero kara Hajimeru Isekai Seikatsu 4th Season

Natsuki Subaru właśnie wychodzi ze sklepu spożywczego i ostatnią rzeczą jakiej by się spodziewał jest przeniesienie do innego świata, co właśnie miało miejsce. Zagubiony Subaru zaczyna błąkać się po wielkim mieście. W wąskiej alejce zostaje zaatakowany przez kilku drobnych oprychów, jednak na ratunek mu rusza piękna srebrnowłosa dziewczyna. Wkrótce po tym dowiaduje się, iż skradziono jej pewien przedmiot. Natsuki w ramach podziękowania deklaruje chęć pomocy w poszukiwaniu złodzieja. Jeszcze tego samego dnia natrafiają na jego trop i pod osłoną nocy decydują się przeszukać opuszczony magazyn. Niestety chwilę po wejściu Subaru ze swoją towarzyszką zostają zamordowani, jednakże szybko odzyskuje on świadomość w znanej już scenerii. Wydarzenia z dnia poprzedniego zaczynają się niespodziewanie powtarzać, czego efektem jest jego ponowna śmierć…
Sezon 4

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – Jedyne co mogę dodać na tym etapie (po tylu rewelacyjnych sezonach), to fakt, iż oprawa wizualna wydaje się być bardziej szczegółowa niż w poprzednich sezonach, natomiast to wciąż jest Re:Zero na króre czekałem.

• Powrót do listy tytułów

Kanojo, Okarishimasu 5th Season

Kinoshita Kazuya zostaje rzucony przez swą dziewczynę. Nie może się z tym faktem pogodzić i w rozpaczy znajduje stronę internetową oferującą usługi wypożyczenia dziewczyny za skromnie 5000 jenów za godzinę. W akcie desperacji postanawia skorzystać z oferty i już następnego dnia jego oczom ukazuje się piękna i urocza Mizuhara Chizuru. Chłopak szybko jednak odkrywa, że wszystko to tylko gra i w jej oczach jest po prostu kolejnym klientem, dlatego wystawia negatywny komentarz widoczny dla pozostałych usługobiorców. Następnego dnia, podczas wizyty w akwarium postanawia powiedzieć jej prawdę co o tym wszystko sądzi – to ujawnia prawdziwy charakteru Chizuru. Chwilę później chłopak odbiera telefon z informacją, że jego babcia wylądowała w szpitalu – z racji tego, że jego czas z Chizuru się jeszcze nie zakończył, zabiera ją ze sobą i przedstawia swej rodzinie. Jak na ironię, w tym samym szpitalu przebywa również babcia Chizuru…
Sezon 5

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – bezpośrednia kontynuacja wydarzeń z poprzedniego sezonu. Moje oczekiwania są niezmienne – to już piąty sezon i jeśli seria by mi się nie podobała, już dawno dałbym sobie spokój z oglądaniem. Nie podzielam opinii wielu osób na temat tego tytułu, mnie od początku się podoba, nie uprawiam projekcji na głównego bohatera, dlatego jestem w stanie czerpać przyjemność z oglądania.

• Powrót do listy tytułów

Yowayowa Sensei

Szesnastoletni Abikura marzy jedynie o nieskomplikowanym, spokojnym życiu w szkole średniej. Niestety, jego drugi rok nauki rozpoczyna się od pojawienia się przerażającej nowej wychowawczyni – Hiwamury Hiyori. Wśród pozostałych uczniów cieszy się ona złą sławą i nazywana jest Upiorną Nauczycielką. Krążące plotki głoszą, że bywa pokryta krwią, nosi przy sobie nożyk do papieru, zapełnia swoje notatniki przeklętymi talizmanami i rzuca mroczne uroki na każdego, kto wejdzie jej w drogę.

Jednak przypadkowe spotkanie ujawnia chłopakow prawdę. Nauczycielka wcale nie jest straszną, a jedynie beznadziejnie niezdarną osobą. Jej klątwy to w rzeczywistości paniczne plątanie języka, mroczne rytuały okazują się próbami prowadzenia lekcji przed pluszakami, a onieśmielająca aura to tak naprawdę paraliżujący lęk społeczny. Jest uosobieniem bezbronnej i słabej (yowayowa) nauczycielki, obdarzonej zerową kondycją, potwornym pechem i niebywałą zdolnością do wplątywania się w żenujące, lekko dwuznaczne sytuacje. Nie potrafiąc zostawić godnej pożałowania nauczycielki samej sobie, Abikura wkracza do akcji, by pomóc jej przetrwać szkolne dni, niechcący obejmując przy tym posadę przewodniczącego klasy.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – mam jednak nadzieję że formuła serii nie stanie się zbyt schematyczna i jednak każdy epizod będzie prezentował coś świeżego. Od strony wizualnej całkiem ładnie. Utwór użyty w openingu jest genialny.

• Powrót do listy tytułów

Ichijouma Mankitsugurashi!

Mając na uwadze trudną sytuację finansową swojej dużej, mieszkającej na prowincji rodziny, wiejska dziewczyna Morita Meiko pod wpływem impulsu składa wniosek o stypendium i przeniesienie do prestiżowej Akademii dla Dziewcząt Amamiya. Ku jej całkowitemu zaskoczeniu, zostaje przyjęta.

Jednak po przybyciu do Tokio, Meiko szybko odkrywa, że jej nowy, luksusowy akademik to w rzeczywistości kawiarenka mangowa, a samo przyjęcie do szkoły wiąże się ze szczegółem, którego się nie spodziewała. Okazuje się, że otrzymała miejsce w akademii tylko dlatego, że omyłkowo wzięto ją za wybitną mangakę noszącą dokładnie to samo imię i nazwisko. Przerażona perspektywą wylądowania na bruku w wielkim mieście bez złamanego grosza i niezdolna do spojrzenia w oczy rodzinie w przypadku wydalenia ze szkoły, Meiko postanawia brnąć w to nieporozumienie.

Utrzymanie jej prawdziwej tożsamości w tajemnicy nie będzie jednak łatwym zadaniem, zwłaszcza w towarzystwie wysoce ekscentrycznych współlokatorek. Meiko musi odnaleźć się w nowej rzeczywistości, żyjąc pod jednym dachem z Amamiyą Rie, bogatą, owładniętą obsesją na punkcie mangi kierowniczką akademika i córką dyrektorki szkoły. Do tego grona należą również Suzuki Marika, prowadząca podwójne życie jako szalenie popularna streamerka na platformie MyuTube, a także Nakano Neo – aspirująca profesjonalna gamerka, która z miejsca budzi w Meiko silne instynkty starszej siostry.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – już dawno nie widziałem adaptacji serii Manga Time Kirara. Pierwszy odcinek pozwala mi twierdzić, że będzie to świetna adaptacja, a anime tego typu (CGDCT) to niestety rzadkość w obecnych czasach. Czekam z niecierpliwością na kolejne epizody.

• Powrót do listy tytułów

Aishiteru Game wo Owarasetai

Od szóstej klasy szkoły podstawowej przyjaciele z dzieciństwa, Asagi Yukiya i Sakura Miku, toczą zaciętą i pełną napięcia walkę, którą nazwali grą w kocham cię. Zasady były z początku niezwykle proste. Na zmianę wyznawali sobie miłość, a osoba, która pierwsza się zaczerwieniła, ponosiła porażkę. Jednak cztery lata później żadne z nich nadal nie przyznało się do przegranej, a sama gra przerodziła się w test wytrzymałości, w którym dozwolone są absolutnie wszystkie chwyty.

Teraz, gdy oboje rozpoczynają pierwszy rok nauki w szkole średniej Shinju, stawka staje się wyższa niż kiedykolwiek. To, co zaczęło się jako niewinne, dziecięce przekomarzanie, wyewoluowało w prawdziwe, niezwykle silne i wzajemne uczucie. Yukiya w głębi duszy szaleje za Miku i desperacko pragnie udowodnić, że wyrósł na godnego zaufania mężczyznę. W tym celu posuwa się nawet do studiowania miłosnych taktyk prosto z mang shoujo – na czele z legendarnym kabedonem – aby w końcu sprawić, by serce dziewczyny zabiło mocniej. Z kolei Miku, całkowicie zakochana w chłopaku, jest zdeterminowana, by zmusić go do dostrzeżenia jej kobiecego uroku. Dziewczyna wykorzystuje jako broń swój nowy, uroczy szkolny mundurek oraz śmiałą bliskość fizyczną, mając nadzieję na przełamanie jego fasady twardziela.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – Naprawdę uroczy start. Design postaci jest świetny. Jakość oprawy wizualnej bardzo mnie satysfakcjonuje, natomiast Itou Miku w roli… Miku to majstersztyk. Jest to już ostatnia premiera tego sezonu, której oczekiwałem i bardzo cieszy mnie fakt, iż anime to jest dokładnie tym, czego oczekiwałem widząc plakat oraz oglądając PV.

• Powrót do listy tytułów

Sprawa wygląda podobnie jak w podsumowaniach roku, mianowicie – polecam to, co uważam za rewelacyjne w mojej opinii. Poniżej lista moich ulubionych utworów z czołówek i napisów końcowych (wszystkie uważam za warte uwagi, lecz te, które szczególnie katowałem/katuję są zaznaczone pogrubioną czcionką, natomiast te, które uważam wręcz za wybitne – zieloną, pogrubioną czcionką). Schemat jest jasny, ale doprecyzuję:
Artysta – Tytuł (Artysta w romaji – Tytuł w romaji) | Nazwa Anime