Watari-kun no xx ga Houkai Sunzen (2025)

Dwa lata temu Watari Naoto stracił rodziców i został jedynym opiekunem dla młodszej siostry, Watari Suzushiro, którą pieszczotliwie nazywa Suzu. Od tamtej pory jego życie skupia się tylko na niej. Nie należy do żadnych klubów. Nie spędza czasu z rówieśnikami. To sprawia, że w nowej szkole doczekał się przezwiska siscon. Jednak dla Naoto nie ma to znaczenia – dopóki Suzu jest bezpieczna i szczęśliwa, nie obchodzi go, co mówią inni.

Spokojne dni kończą się wraz z pojawieniem się w klasie Tachibana Satsuki, dziewczyny, która była częścią jego bolesnej przeszłości. To spotkanie budzi w nim traumatyczne wspomnienia, a wraz z nią na światło dzienne zaczynają wychodzić sekrety, o których Naoto dotąd nie miał pojęcia. Dziewczyna, uzbrojona w motykę ogrodową, nie cofnie się przed niczym, by odzyskać to, co kiedyś mogło należeć tylko do niej.

Oprawa audiowizualna Watari-kun no xx ga Houkai Sunzen (2025)

Wideo

Bardzo pozytywnie zaskoczyło mnie to, jak ten serial wygląda. Nie jest to produkcja oparta na efekciarskiej, bardzo dynamicznej animacji i w zasadzie nie na tym buduje swoją siłę. Mimo to bohaterowie i całe otoczenie prezentują się naprawdę przyjemnie dla oka. Twórcy poszli tutaj w mocno nastrojowy styl wizualny. Sporo miękkiego światła, lekko rozlanej poświaty, ciepłych kolorów i specyficznego połysku, dzięki któremu zwykłe rozmowy, droga do domu czy sceny w ogrodzie zyskują romantyczno-melancholijny ciężar. W praktyce sprawdza się to po prostu bardzo dobrze, bo świetnie współgra z tonem tej historii. Ponadto ilość detali w wielu scenach naprawdę robi wrażenie.

Podobało mi się również to, jak często seria buduje nastrój samym kadrowaniem. Pojawiają się ujęcia z większej odległości, spojrzenia z góry, rozmyty pierwszy plan, a także drobne inserty skupione na dłoniach, włosach czy małych ruchach ciała. To właśnie dzięki takim detalom nawet spokojniejsze, bardziej statyczne sceny nie wydają się martwe. Wręcz przeciwnie – czuć w nich napięcie, zakłopotanie albo zwykłą delikatność chwili. Bardzo dobrze wypada też mimika bohaterów. Seria żyje spojrzeniami, zawahaniami i drobnymi zmianami wyrazu twarzy, więc fakt, że właśnie to dopracowano najbardziej, uważam za spory plus.

Najładniej wypadają plenery i wszystkie sceny powiązane z naturą, przede wszystkim ogród oraz ujęcia skąpane w ciepłym świetle. Wnętrza bywają już skromniejsze, momentami nawet trochę bardziej użytkowe w odbiorze, ale nie psuje to całości.

Dźwięk

Oczywiście czym byłaby historia oparta na emocjach prezentowanych przez bohaterów i ich relacjach, gdyby zawiedli aktorzy głosowi (co w zasadzie w japońskich dziełach się nie zdarza) lub sami reżyserzy dźwięku. Jak nietrudno się domyślić, Watari-kun no xx ga Houkai Sunzen tego problemu nie ma. Co ciekawe – role dwóch głównych bohaterek przypadły aktorkom, które nie mają jakiegoś dużego doświadczenia. Ich nazwiska widnieją zaledwie w kilku serialach i to w zasadzie w samych rolach drugoplanowych, a nawet trzecioplanowych. Mowa tutaj o Yano, Yumika (Satsuki) oraz Igoma Yurie (Yukari), która już wcześniej genialnie wcieliła się w Hoshino Ruby (Oshi no Ko), więc akurat jej talent jest niezaprzeczalny.

W rolę głównego bohatera wcielił się natomiast Umeda Shuuichirou. Ma on już znacznie większe doświadczenie i kilka bardzo dobrych głównych ról. Popularniejsze nazwiska pojawiają się jednak dopiero w rolach drugoplanowych. Nakajima Yoshiki, Yasuno Kiyono, Saitou Souma, Oozora Naomi czy Ichimichi Mao.

Ścieżka dźwiękowa nie wyróżniała się jakoś szczególnie. Jest dokładnie tak, jak bywa to w seriach tego typu z okresu 2010+, gdzie niestety kompozytorzy bardziej poszli w generyczność, budowanie klimatu tłem zamiast unikalności, specyficzne brzmienie czy niezapomniane kompozycje, które są rozpoznawalne przez fanów lata po premierze. Soundtrack odgrywa swoją rolę, ale nic ponad to.

Fabuła i bohaterowie Watari-kun no xx ga Houkai Sunzen (2025)

Wstęp

Serial wybrałem sobie do obejrzenia, gdy dobierałem seriale z ramówki lata 2025. Zainteresował mnie głównie plakat, tematyka i PV, które postawiły raczej wysoką poprzeczkę już na samym starcie.

Krótko o fabule Watari-kun no xx ga Houkai Sunzen (2025)

Watari Naoto jest uczniem drugiej klasy szkoły średniej, który po śmierci rodziców właściwie podporządkował całe swoje życie opiece nad młodszą siostrą, Watari Suzushiro. Oboje mieszkają u swojej ciotki, Watari Tamayo. Sam Naoto funkcjonuje w szkolnej rzeczywistości bardziej jako opiekun i człowiek od obowiązków niż zwyczajny nastolatek. Jego codzienność zostaje jednak wywrócona do góry nogami w momencie, gdy do szkoły wraca Tachibana Satsuki. Przyjaciółka z dzieciństwa, która sześć lat wcześniej zniszczyła ważny dla jego rodziny ogród i nagle zniknęła z jego życia. W tym samym czasie coraz bliżej zaczyna być również Ishihara Yukari. Szkolna piękność, którą Naoto od dawna podziwiał z dystansu. Z czasem sytuację komplikuje jeszcze Umezawa Makina, a historia zmienia się w gęsty emocjonalnie układ relacji, w którym każdy coś czuje, każdy czegoś się boi i nikt nie umie powiedzieć wszystkiego wprost.

Na papierze brzmi to jak materiał na klasyczne romance anime z domieszką fanserwisu i standardowym love polygonem. Co samo w sobie oczywiście nie jest niczym złym. Mówiąc prościej – to był główny powód dlaczego ten tytuł mnie zainteresował. W praktyce Watari-kun no xx ga Houkai Sunzen dość szybko zaczyna grać czymś innym. Bardziej niż samą intrygą interesuje go to, dlaczego bohaterowie są tacy, jacy są, z czego wynikają ich zachowania oraz jak bardzo przeszłość potrafi wypaczyć sposób patrzenia na miłość, rodzinę i bliskość.

Treść serialu

Najbardziej podobało mi się to, że siłą tej historii nie jest nawet sama treść rozumiana jako co się wydarzy, tylko to, w jaki sposób kolejne wydarzenia obnażają psychikę postaci. Watari Naoto nie jest tutaj po prostu niezdecydowanym protagonistą, który dla wygody scenariusza nie potrafi nikogo wybrać. Jego problem ma konkretne źródło. Wychował się w cieniu tragedii rodziców. Bardzo wcześnie wszedł w rolę opiekuna i nauczył się traktować własne potrzeby jako coś potencjalnie niebezpiecznego. Z tego powodu każda poważniejsza decyzja uczuciowa urasta mu do rozmiaru katastrofy. Nie chodzi już nawet o samo odrzucenie jednej osoby. Bardziej o paniczny lęk, że raz podjęty wybór nieodwracalnie coś zniszczy. Właśnie dlatego jego chwiejność, choć momentami irytująca, ma sens i wynika z charakteru.

Relacje między bohaterami

Bardzo dobrze wypada też zestawienie dwóch zupełnie różnych typów relacji. Z jednej strony mamy uczucie zbudowane na idealizacji, dystansie i wyobrażeniach. Z drugiej relację, która od początku oblepiona jest starymi ranami, winą, dziwnym napięciem i chaosem. I właśnie to zderzenie robi tutaj ogromną robotę. Seria bardzo trafnie pokazuje, że miłość oparta na obrazie drugiej osoby, nawet jeśli pięknym, może po prostu nie wytrzymać kontaktu z rzeczywistością. Równie mocno wybrzmiewa to, że prawdziwa bliskość często zaczyna się dopiero wtedy, gdy trzeba zaakceptować czyjeś pęknięcia, a nie tylko cechy, które łatwo pokochać.

Nie bez znaczenia pozostaje również motyw ogrodu. Tutaj ogród staje się w zasadzie emocjonalnym centrum serii. To miejsce związane z dzieciństwem, rodziną, utratą, ale też ze stopniową odbudową więzi. Sam pomysł roślin wspierających się nawzajem, działa wręcz zaskakująco dobrze jako metafora relacji między bohaterami. Nie jest to podane ciężką ręką, ale wystarczająco wyraźnie, by zapadało w pamięć. Bardzo ujęło mnie również to, że wraz z kolejnymi etapami historii ogród przestaje być prywatnym symbolem jednego konfliktu i staje się czymś bardziej wspólnym. W tym miejscu naprawdę czuć, że serial myśli o rodzinie szerzej niż tylko przez więzy krwi.

Fanserwis i cielesność

Na pierwszy rzut oka łatwo odnieść wrażenie, że seria będzie korzystała z fanserwisu tego głównie w sposób zaczepny czy komediowy. Ponownie – samo w sobie nie jest to złe. Ten element potrafi naprawdę uprzyjemnić oglądanie i jako dodatek do całej reszty po prostu wzbogacić tytuł. Ostatecznie jednak również wątek ten działa znacznie dojrzalej. Pożądanie, zawstydzenie, lęk przed własnym ciałem czy wykorzystywanie fizycznej bliskości jako tarczy ochronnej nie są tu pustym ozdobnikiem. One mówią coś bardzo konkretnego o bohaterach. Dzięki temu nawet sceny, które w innym tytule mogłyby służyć wyłącznie jako fanserwis, tutaj mają wyraźny ciężar emocjonalny.

Pacing

Tempo potrafi być powolne. Chwilami wręcz uparte w swoim tkwieniu przy zawahaniach bohaterów, ale to akurat pasuje do tego typu opowieści. Zbyt szybkie przepchnięcie tej historii z punktu A do punktu B zniszczyłoby sporą część jej sensu. Tutaj ważne jest to, że każde przemilczenie coś znaczy. Każdy krok w tył z czegoś wynika, a kiedy wreszcie dochodzi do prawdziwszego ruchu naprzód, ma to odpowiedni ciężar. Nie wszystko idzie po najbardziej oczywistym torze i właśnie to bardzo mi odpowiadało. Decyzje bohaterów rzeczywiście wynikają z ich charakterów, a nie z gatunkowego schematu.

Bohaterowie

Serial naprawdę dobrze radzi sobie z samą charakteryzacją i sposobem pokazywania relacji. Bohaterowie nie są tutaj tylko zlepkiem archetypów, które mają tylko odegrać swoje role w love polygonie. Archetypy rzecz jasna tutaj występują, bo po co wynajdować koło od nowa, skoro po prostu działają. Jednak każdy z nich ma własne mechanizmy obronne, własne rany, własny sposób mówienia i niemówienia o uczuciach. W efekcie ich interakcje nie przypominają scen pisanych według checklisty gatunku, tylko coś znacznie bardziej organicznego. Jedna osoba idealizuje, druga prowokuje, trzecia manipuluje własną zależnością, czwarta stara się wszystko rozumieć z boku. Właśnie przez takie ścieranie się temperamentów ta historia ma w sobie tyle życia. Z odcinka na odcinek coraz mocniej czuć, że ogląda się nie tyle romantyczne przekomarzanki, ile ludzi, którzy próbują zbudować bliskość, nie umiejąc jeszcze normalnie dźwigać własnych emocji.

Watari Naoto

Bohater, którego bardzo łatwo byłoby zbyć jako kolejnego niepewnego siebie protagonisty. Długo zachowuje się w sposób, który potrafi czasem zirytować (przez jego niezdecydowanie). W jego przypadku taka postawa ma naprawdę solidne podstawy. Naoto to człowiek głęboko odpowiedzialny, przyzwyczajony do poświęcania siebie, a jednocześnie zupełnie nieprzygotowany do zdrowego przeżywania własnych uczuć. On nie tyle żyje dla Watari Suzushiro, ile trochę chowa się za tą rolą. Dzięki niej nie musi ryzykować wejścia w prawdziwe relacje.

Tachibana Satsuki

Jedna z tych postaci, które niosą na plecach ogromną część ciężaru całej serii. To właśnie ona robi najmocniejsze pierwsze wrażenie, ale też ona najwięcej zyskuje, gdy twórcy przedstawiają ją szerzej. Jej bezczelność, fizyczna bezpośredniość, przekraczanie granic czy wręcz dziwna obojętność wobec własnego ciała na pierwszy rzut oka mogą wyglądać jak zwykła prowokacja. Im dalej jednak w głąb historii, tym lepiej widać, że to wszystko jest rodzajem zbroi. Satsuki nie zachowuje się tak dlatego, że nic sobie nie robi z relacji. Wprost przeciwnie – robi to dlatego, że za bardzo boi się odrzucenia i nauczyła się uprzedzać cios.

Ishihara Yukari

Na papierze jest to typ bohaterki, który łatwo mógłby zostać rozpisany jako szkolna piękność, obiekt westchnień, wzór kobiecości, dziewczyna nie z tej ligi. Ishihara Yukari okazuje się chyba jedną z bardziej smutnych postaci w całym serialu. To osoba, którą wszyscy oglądają, ale niewielu naprawdę widzi. Jej problem nie polega tylko na zazdrości czy niepewności. Dużo ciekawsze jest to, że przez całe życie była wtłaczana w rolę ideału i sama zaczęła wierzyć, że właśnie tak powinna być kochana. Dopiero kiedy uczucia przestają mieścić się w tej wygodnej formie, wychodzą na wierzch wszystkie pęknięcia.

Watari Suzushiro

Łatwo było zrobić z niej wyłącznie clingy młodszą siostrę, która ma służyć jako uroczy dodatek albo generator humoru. I ponownie – nie ma nic złego w bohaterkach tego typu. Zazwyczaj nadają one serii słodyczy. Tymczasem Suzu to postać znacznie bystrzejsza, bardziej samodzielna i emocjonalnie dojrzalsza, niż przez długi czas chce to przyznać sam Naoto. Jest w jej zachowaniu miłość, lęk, egoizm, poczucie winy i stopniowe dojrzewanie do tego, by odsunąć się o krok i pozwolić bratu żyć własnym życiem. Dzięki temu ich relacja nie jest jedynie tłem dla romansu, ale jednym z fundamentów całej serii. I szczerze mówiąc bez Suzu, seria ta na pewno nie byłaby tym, czym jest.

Bohaterowie drugoplanowi

Umezawa Makina, Tokui Shigenobu i Watari Tamayo to z kolei bardzo dobry przykład na to, że bohaterowie poboczni również mają tutaj realną funkcję. Umezawa Makina wnosi do historii inny typ energii. Bardziej bezpośredni, trochę rozpaczliwy, ale przez to bardzo potrzebny, bo zderza niezdecydowanie Naoto z kimś, kto po prostu próbuje sięgnąć po to, czego chce. Tokui Shigenobu nie jest zaś zwykłym dobrym kumplem, który ma za zadanie naprowadzić bohatera na właściwe tory. Ma własny bagaż emocjonalny, własne porażki i właśnie dlatego jego obecność coś znaczy. Watari Tamayo natomiast cicho i nienachalnie buduje jej więź z rodziną. Na początku zdaje się zimna i odległa, ale z czasem coraz wyraźniej widać, że to też osoba nosząca w sobie sporo bólu.

Watari-kun no xx ga Houkai Sunzen (2025) – Ocena i podsumowanie

Watari-kun no xx ga Houkai Sunzen okazało się dla mnie serią znacznie lepszą, niż to czego oczekiwałem. Dla jasności – moje oczekiwania już na wstępie były dość wysokie. Im dalej w głąb fabuły, tym bardziej doceniałem, jak dobrze została rozpisana od strony emocjonalnej. Największą siłą całości są dla mnie bohaterowie oraz fakt, że ich relacje prawdziwie się rozwijają, komplikują i boleśnie zderzają z przeszłością. Do tego dochodzi bardzo przyjemna oprawa wizualna, która może i nie robi wrażenia dynamiką, ale bardzo dobrze sprzedaje nastrój, detale, emocje, intymność oraz cały ten lekko melancholijny klimat serii.

Mocno ujęło mnie również to, jak poprowadzono centralny konflikt uczuciowy. Nie będę wdawał się w spoilery, ale dawno nie miałem przy takim tytule poczucia, że końcowy kierunek relacyjny tak dobrze wynika z charakteryzacji i całej drogi bohaterów. Co ważniejsze, sam wybór głównego bohatera nie tylko mnie zaskoczył, ale też był rozwiązaniem, które zwyczajnie wolałem z wielu powodów. Rzadko zdarza mi się mieć przy podobnych historiach tak wyraźne poczucie, że emocjonalna logika wygrała tutaj z najbardziej oczywistym schematem.

Finalny werdykt

Final evaluation

Z jakim tłumaczeniem polecam oglądać Watari-kun no xx ga Houkai Sunzen (2025)?

• Crunchyroll (oficjalne) – świetne tłumaczenie, do którego naprawdę trudno byłoby mi się przyczepić, nawet gdybym mocno próbował.

Galeria