Oomiya Shinobu wylatuje z Japonii by spędzić tydzień w Anglii u rodziny znajomej jej matki. Podczas tego pobytu zaprzyjaźnia się z Alice Cartelet, pomimo dzielącej ich bariery językowej.

Pięć lat później, gdy Shinobu jest już uczennicą szkoły średniej, otrzymuje list w niezrozumiałym dla niej języku. Został on wysłany został przez Alice, która opisała w nim szczegóły swojego przyjazdu do Japonii. Wkrótce okazuje się, że Alice zostaje w Japonii na dłużej, a los chciał by wylądowała w klasie razem z Shinobu.

Oprawa audiowizualna Kiniro Mosaic

Nie mogę się tutaj niczego przyczepić. Wszystko zostało wzorowo zrealizowane. Piękne ręcznie rysowane tła, płynna animacja (niekóre wyrazy twarzy bohaterów są po prostu bezcenne), bardzo ładne projekty postaci, praktyczny brak grafiki 3D (oprócz jednej sceny z pociągiem w pierwszym odcinku). Tworzyło to naprawdę świetny klimat.

Aktorzy głosowi także spisali się na medal, wszyscy główni bohaterowie posiadają idealnie dobrane głosy i słychać, ze każda z zatrudnionych seiyuu idealnie wczuła się w swoją postać. Oczywiście tworzyło to także świetny klimat i podwajało przyjemność z oglądania. Sama ścieżka dźwiękowa może nie wyróżnia się niczym szczególnym, jednak kilka aranżacji wcina się w pamięć a całość świetnie uzupełnia resztę aspektów artystycznych. Nie mogę zapomnieć o przerewelacyjnych utworach z openingu oraz endingu wykonanych przez Rhodanthe* (czyli zespole złożonym z aktorek głosowych Kiniro Mosaic). Są po prostu idealne, zaczynając od brzmienia i masteringu, po instrumenty i wokal. Aż zamówiłem sobie pełny album studyjny (zawierający utwory z czołówki oraz napisów końcowych pierwszego i drugiego sezonu, oraz kilka innych, równie dobrych)

Fabuła i bohaterowie Kiniro Mosaic

Z racji tego, iż jest to seria slice of life z gatunku CGDCT, nie ma tutaj raczej głównego wątku, zachowano jednak spójność czasu i pod koniec pierwszego sezonu dziewczyny lądują w drugiej klasie szkoły średniej. Nie oznacza to rzecz jasna, że Kiniro Mosaic nie warto obejrzeć! Wręcz przeciwnie.

Mamy tutaj pięć głównych bohaterek, z czego każda posiada zupełnie inny typ charakteru. Oomiya Shinobu to słodka i beztroska dziewczyna, która często mówi zanim pomyśli, posiada specyficzne poczucie humoru i sposób myślenia. Inokuma Youko – energiczna, uwielbia dogadywać oraz zaczepiać, jednocześnie troszczy się o swoje przyjaciółki i zdecydowanie najbardziej logicznie myśli z całej grupy – co ważne – nie jest irytująca. Komichi Aya – niesamowicie wstydliwa tradycjonalistka i romantyczka, umiarkowana tsundere. Alice Cartelet – pochodzi z Anglii, uwielbia wszystko co ma związek z kulturą Japonii (przy tej okazji autorzy rozprawiają się z wieloma nieprawdziwymi stereotypami dotyczącymi Japonii), uważa Shino za odbicie lustrzane całej Japonii, często zwraca na siebie uwagę, szczególnie gdy nie jest w centrum atencji Shino. Kujou Karen, w połowie Japonka, w połowie Angielka, najlepsza przyjaciółka z dzieciństwa Alice, zaczepliwa, ale jednocześnie urokliwa.

Gdyby ktoś zapytał mnie o moją ulubioną bohaterkę, to naprawdę miałbym problem z udzieleniem odpowiedzi. Kiniro Mosiac to jedna z tych serii, w których po prostu nie można nie lubić jakiejkolwiek postaci (podobnie jak np. w Non Non Biyori). Mimo wszystko najpewniej byłaby to Shino, Karen albo Youko.

Część komediowa to najważniejszy aspekt Kiniro Mosaic. Nie ukrywam – uwielbiam dobrze zrealizowane produkcje z tego gatunku, ale nie znaczy to, że nie potrafię rozpoznać czegoś słabego, kilkanaście serii CGDCT wylądowało nawet na mojej liście porzuconych. Oczywiście całkowicie przeciwnie było w przypadku Kiniro Mosaic. Taki typ humoru, jaki dane mi było tutaj zobaczyć, to jest to, czego szukam. Najważniejsza sprawa – sceny humorystyczne były świetnie wyważone i odpowiednio wplecione do dialogów, co nie powodowało uczucia bombardowania komedią (to w zasadzie jedna  z najważniejszych rzeczy jeśli chodzi o pozytywny odbiór serii tego typu). Wiele żartów można było zrozumieć na kilka sposobów, a całość dosłownie ociekała referencjami do kultury Japonii (wiele z nich było wyjaśnione), zatem dobre, wiernie tłumaczenie to KLUCZOWA SPRAWA, która na 90% zdecyduje czy ocenimy tę serię pozytywnie, czy negatywnie (to się tyczy ogółu, jednak szczególną rolę odgrywa to przy seriach przesiąkniętych japońskością, takich jak właśnie Kiniro Mosiac). Nawiasem powiem, że pojęliśmy się tłumaczenia tej serii, rzecz jasna bezpośrednio z języka japońskiego, obecnie jest już ono ukończone (więcej informacji w podpunkcie o wyborze tłumaczenia). Wracając do humoru – można było się pośmiać, oj można było. Niektóre sceny po prostu rozbrajały człowieka. Do tego dochodziły sytuacje, gdy mieszano język japoński z angielskim tworząc jednocześnie całą masę gier słownych, co poskutkowało tym, iż był to raczej typ humoru, przy którym trzeba było momentami mocno skupić się na kwestiach wypowiadanych przez bohaterów, co dla mnie osobiście to ogromny plus.

Ocena i podsumowanie Kiniro Mosaic

Jeśli jesteś miłośnikiem serii slice of life – nie ma się nad czym zastanawiać, naprawdę. Porządny humor, świetna oprawa audiowizualna, niesamowici aktorzy głosowi i cała masa przyjemności z oglądania spowodowały, że nie mogę postawić oceny niższej niż 9/10. Z racji typu komedii, nie polecam oglądania Kiniro Mosiac najmłodszym, tego typu odbiorcy po prostu nie będą w stanie zrozumieć większości żartów. Nie polecam także miłośnikom bezmyślnych serii akcji, czy ludziom, posiadającym negatywny stosunek do szeroko pojętej kultury Japonii (tak, ostatnio się dowiedziałem, że istnieje taka grupa ludzi, która ogląda japońską animację i oczekuje zachodniego humoru, choćby przez napisane od nowa dialogi w napisach… cóż, dla mnie niezrozumiałe, ale co poradzić).

Z jakim tłumaczeniem oglądać Kiniro Mosaic

• Doki – nie usłyszałem zmian w dialogach, a referencje kulturowe są dość dobrze odwzorowane.

Muzyka, której słuchałem pisząc ten tekst

• Boom Boom Satellites – 19972007 (album)

Podobne anime

• Sansha Sanyou
• Wakaba Girl

Galeria