Towa no Yuugure

W 2038 roku, gdy świat coraz szybciej stapia się ze sztuczną inteligencją, narastają protesty i lęk o przyszłość człowieczeństwa. Na tym tle rozgrywa się historia Oumagi Towasy – genialnej liderki firmy rozwijającej androidy Robotech OUMAGI, stojącej w samym centrum globalnej debaty – oraz Akiry, sieroty, który dorastał u jej boku. Chcąc być dla niej kimś więcej niż tylko bratem, Akira próbuje zrozumieć jej świat i nie odstępuje jej wsparciem. Z wieloletniej więzi rodzi się miłość, wyznanie i obietnica wspólnej przyszłości. Szczęście nie trwa jednak długo.

W lutym 2039 roku, podczas konferencji prasowej zapowiadającej LC Project – inicjatywę mającą ulepszać ludzkość poprzez integrację AI z ciałem ludzkim – dochodzi do zamachu ze strony anty-AI ekstremisty. Akira, kierowany miłością, zasłania Towasę i przyjmuje kule na siebie. Budzi się nagi, cudownie uleczony, w opustoszałym, nieznanym mieście pogrążonym w ruinie.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – co prawda był to odcinek specjalny, jednak wprowadzał on do całej historii bardzo dobrze, dlatego już teraz opisuję serię. Realizacja i tematyka jak najbardziej na plus. Całość mocno mnie zaintrygowała. Projekty postaci wyglądały ciekawie – widać, że P.A. Works lubi ostatnio poeksperymentować z designem. Czekam z niecierpliwością na kolejne odcinki.

• Powrót do listy tytułów

Bukiyou na Senpai

Kannawa Azusa to niekwestionowany liderka Działu PR. Wielokrotnie nagradzana za swoje projekty, działa szybko i precyzyjnie. W całym biurze kojarzona jest z chłodnym profesjonalizmem, powagą i nieco onieśmielającą aurą. Dla współpracowników – surowa i nieprzystępna, ktoś, kto dowozi zadania bez tracenia czasu na grzeczności.

Pod tą dopracowaną fasadą kryje się jednak beznadziejnie nieporadna kobieta, którą paraliżują podstawowe rozmowy. Jej samotnie poukładana codzienność rozsypuje się, gdy szef przydziela jej pod opiekę nowego pracownika. Jest nim Kamegawa Yuu. Pogodny, do bólu szczery – dokładne przeciwieństwo Azusy. Patrzy na swoją mentorkę z autentycznym podziwem, zupełnie nieświadom, że samą obecnością wpędza ją w komunikacyjny poślizg.

Kannawa musi zmierzyć się z prawdziwymi wyzwaniami. Wymienić wizytówki bez potknięcia, zaprosić na obiad bez uciekania i uśmiechnąć się przyjaźnie, by nie wyglądać odpychająco. Gdy szczerość Yuu zaczyna kruszyć jej pancerz, nieporadna senpai uczy się, jak zostać mentorką z prawdziwego zdarzenia.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – bardzo przyjemny start, świetna główna bohaterka. Oprawa wizualna również robi swoje. Postacie są pełne detali, emocje które wyrażają są naprawdę dobrze przedstawione. Lynn w roli głównej, jako Azusa również słucha się świetnie. Zdecydowanie czekam na kolejne odcinki.

• Powrót do listy tytułów

Yano-kun no Futsuu no Hibi

Yoshida Kiyoko, świeżo wybrana przewodnicząca klasy, od pierwszego dnia nie może oderwać wzroku od swojego sąsiada z ławki, Yano Tsuyoshiego. Paradoksalnie, choć Tsuyoshi znaczy silny, Yano-kun pojawia się w szkole codziennie z nową kontuzją – owinięty bandażami, wiecznie poobijany. W Kiyoko natychmiast budzi to niepokój. Podejrzewając, że chłopak może paść ofiarą prześladowań albo przemocy domowej, razem z przyjaciółką śledzi go po lekcjach. Odkrywa, że Yano-kun to po prostu totalna fajtłapa, magnes na nieszczęścia, który potrafi potknąć się o nic i wejść w każdą możliwą przeszkodę.

To jednak wcale jej nie uspokaja. Zmartwienie Kiyoko tylko narasta, szybko przeobrażając się w stałą troskę, którą przyjaciółka bezbłędnie rozpoznaje jako zauroczenie. Sam Yano zdążył już postawić wokół siebie mur – obawia się zbliżać do ludzi, bo jego skłonność do wypadków mogłaby kogoś skrzywdzić. Jedyne, czego pragnie, to normalne szkolne życie – spotkania ze znajomymi, wypad do salonu gier, zwyczajne rzeczy bez kolejnych katastrof.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Nie do końca – nie za bardzo przemawiają do mnie bohaterowie. Główny protagonista w quirkiem typu wszystkie nieszczęścia to ja jakoś nie zachęca mnie do oglądania. Design postaci również mi nie pasuje, choć ogólna oprawa wizualna jest bardzo ładna. Po prostu nie do końca podoba mi się taka estetyka. Na ten moment nie podjąłem jeszcze decyzji o porzuceniu, lecz nie daję serii dużych szans.

• Powrót do listy tytułów

Tomodachi no Imouto ga Ore ni dake Uzai

Ooboshi Akiteru to uczeń szkoły średniej żyjący według prostego, logicznego kodeksu. Ponad wszystko liczy się efektywność. Marnowanie czasu to dla niego grzech śmiertelny – zwłaszcza na nielogiczne społeczne gierki w rodzaju bądź niemiły dla osoby, którą lubisz. Ten pragmatyzm nieustannie wystawia na próbę jedna osoba. Kohinata Iroha, młodsza siostra jego przyjaciela.

Dla reszty świata Iroha to grzeczna, bystra, wręcz wzorowa uczennica. Ale na osobności przy Akiteru zmienia się w nieustępliwą droczycielkę. Wchodzi mu w przestrzeń, rozbija plany i z wyraźną satysfakcją patrzy, jak traci rezon. Najlepszy przyjaciel, Ozuma, sugeruje, że to jej specyficzny sposób okazywania sympatii. Akiteru uznaje to jako czystą uciążliwość.

On sam skupia się na przyszłości swojej niezależnej ekipy tworzącej gry, 05th Floor Alliance. Chce zdobyć posadę w dużej firmie rozrywkowej prowadzonej przez jego ekscentrycznego wuja. Warunek oferty jest jednak absurdalny i nienegocjowalny – musi zostać udawanym chłopakiem swojej pięknej, kuzynki, Tsukinomori Mashiro, która przenosi się do jego szkoły, uciekając przed kłopotliwą przeszłością.

Wciśnięty w fikcyjny związek z dziewczyną, która otwarcie go nie znosi, i równocześnie odpierający codzienne prowokacje uciążliwej młodszej siostry kumpla, Akiteru szybko przekonuje się, że jego logiczny, uporządkowany świat przechodzi w chaos.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – już samo PV dało mi do zrozumienia, że bardzo się polubię z tym tytułem. Startowy epizod mnie tylko w tym przekonaniu utwierdził. Suzushiro Sayumi w roli Irohy to po prostu majstersztyk. Od strony wizualnej seria również prezentuje się dobrze. Projekty postaci, zwłaszcza płci pięknej są naprawdę udane. Czekam z niecierpliwością na kolejne odcinki.

• Powrót do listy tytułów

Shuumatsu Touring

Youko oraz jej spokojna, zaradna towarzyszka Airi, przemierzają na motocyklu opustoszałe, lecz piękne krajobrazy postapokaliptycznej Japonii. Prowadzone zbiorem starych fotografii, odtwarzają trasę, którą niegdyś przebyła ukochana starsza siostra Youko. Pierwszym przystankiem jest dawne turystyczne Hakone, gdzie puste drogi wiją się przez góry i wzdłuż kojących jezior. W poszukiwaniu jedzenia i miejsca, by doładować baterię, odkrywają jednak, że resztki starego świata nie wszystkie zapadły w sen. Spotkanie z zautomatyzowanym pojazdem bojowym, wciąż działającym według ostatnich rozkazów, zamienia ich wyprawę w nerwowy pościg. Chwilę oddechu zaznają jednak w zapomnianym pobliskim gorącym źródle.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – czytałem kilka pierwszych tomów mangi i naprawdę jestem zachwycony adaptacją. Przepięknie rysowane tła, beztroski klimat i naprawdę dające się lubić bohaterki. Jedynie pojazdy zrealizowane w 3D trochę psują całą estetykę, jednak nie wyglądają one tak tragicznie, jak czasem bywa to w innych seriach. Tomita Miyu w głównej roli wypada rewelacyjnie, dokładni tak, jak wyobrażałem sobie głos bohaterki podczas zapoznawania się z materiałem źródłowym.

• Powrót do listy tytułów

Kao ni Denai Kashiwada-san to Kao ni Deru Oota-kun

W Szkole Tashiro codziennie rozgrywa się osobliwa wojna na emocje między dwojgiem klasowych przeciwieństw. Kashiwada-san to mistrzyni kamiennej twarzy – nieważne, czy coś ją zaskakuje, smuci, czy naprawdę bawi, jej oblicze pozostaje nieodczytywalne. Oota-kun jest jej zupełnym przeciwieństwem. Chłopak-otwarta księga, na którego twarzy widać każdą myśl i każde uczucie.

Od dziwacznego pierwszego spotkania z udziałem wrony podczas ceremonii rozpoczęcia roku Oota postanawia za wszelką cenę złamać maskę Kashiwady. Wyzwa ją na wojnę psychologiczną przy grze w starą pannę, urządza dziecinne psikusy, a nawet organizuje zasadzki wszystko po to, by zobaczyć choć jeden prawdziwy grymas.

Kashiwada-san za każdym razem jest jednak o krok przed nim. Mimo niewyrazistości, bez trudu czyta każdy ruch Ooty, odwraca jego sztuczki przeciwko niemu i zostawia go speszonego. Sprawy dodatkowo się komplikują, gdy Kashiwada wyznaje, że lubi jego zaczepki.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – serial ma potencjał, jednak jak każda seria tego typu, gdzie całość opierana jest na jednym quirku charakteru może stać się szybko zbyt powtarzalna. Na chwilę obecną trudno mi jeszcze to ocenić, lecz nie będę ukrywał – pierwszy epizod oglądało mi się bardzo przyjemnie. Do tego dochodzi przesłodki design głównej bohaterki i naprawdę przyjemny dla oka styl wizualny.

• Powrót do listy tytułów

Kekkon Yubiwa Monogatari

Satou Haruto będąc młodym chłopcem, spotyka w lesie piękną dziewczynę i jej dziadka, którzy wyłonili się z oślepiającego promienia światła. Przedstawia się ona jako Hime i prosi, by Haruto zapomniał o tym, co zobaczył. Następnie wprowadzają się do mieszkania jako jego sąsiedzi i zaczynają prowadzić normalne życie. Z biegiem lat chłopak zaczął widzieć w Hime kogoś więcej niż tylko przyjaciółkę. Postanowił wyznać jej swoje uczucia w rocznicę ich spotkania, jednak dziewczyna oznajmia mu, że musi wrócić do jej świata, by poślubić księcia. Haruto słysząc to, wskakuje w promień światła za Hime, a następnie budzi się w świecie całkiem dla niego obcym.

Sezon 2

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – bezpośrednia kontynuacja pierwszego sezonu. Startowy odcinek rozpoczyna się dokładnie w tym miejscu, gdzie zakończył się poprzedni sezon. Mam wrażenie, że oprawa wizualna stoi na jeszcze wyższym poziomie. Wszystko wygląda naprawdę fenomenalnie. Zaczynając od detali na każdym planie, pięknych i mocno szczegółowych projektów postaci oraz świetnej animacji. Sceny z fanserwisem dzięki temu po prostu błyszczą. Utwór użyty w openingu co prawda dużo bardziej podobał mi się w sezonie pierwszym (byłbym w stanie stwierdzić, że był to mój opening sezonu), jednak tego nowego również słucha się przyjemnie.

• Powrót do listy tytułów

Ranma (2024) Season 2

Tendou Soun oznajmia swoim trzem córkom, Akane, Nabiki i Kasumi, że ma dla nich godnego kandydata na męża. Aby zjednoczyć obie rodziny i zapewnić przyszłość dziedzictwa sztuk walki Tendou, Saotome Ranma – syn jego przyjaciela ma zaręczyć się z jedną z nich. Akane, utalentowana adeptka sztuk walki, która nie przepada za towarzystwem chłopców, zostaje wybrana na narzeczoną Ranmy. Wkrótce po tym, u progu ich posiadłości staje rzeczony chłopak. Domownicy zauważają jednak, że zaszła pewna nieścisłość. Otóż Ranma okazuje się kobietą. Szybko wychodzi na jaw, iż rodzina Saotome ma pewien problem. Podczas treningu w starożytnych chińskich gorących źródłach wpadli do przeklętych kąpielisk, które sprawiły, iż za sprawą polania wodą zmieniają swoją postać. Ranma zmienia się teraz w dziewczynę, gdy zostanie oblany zimną wodą, podczas gdy gorąca woda zmienia go z powrotem w chłopca. Podobnie sprawa wygląda z jego ojcem, on natomiast zamienia się w pandę.

Sezon 2

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – przyjemny start, po prostu więcej tego, co już widzieliśmy w sezonie pierwszym. Ta nowa adaptacja zdecydowanie nie dorasta oryginalnej do pięt, ale nadal ogląda się ją przyjemnie.

• Powrót do listy tytułów

Sawaranaide Kotesashi-kun

Kotesashi Kouyou to uczeń pierwszej klasy szkoły średniej. Ma jednym, jasno określone marzenie – zostać lekarzem sportowym światowej klasy. Wychowany w rodzinie masażystów, ma niemal magiczny instynkt do leczenia i przygotowania fizycznego – talent, który dosłownie przechodzi przez jego dłonie. By opłacić czesne w prestiżowej szkole, podejmuje pracę zamieszkującego na miejscu opiekuna w akademiku dla najbardziej elitarnych sportsmenek szkoły.

Dyrektor szkoły, który załatwił mu tę posadę, przedstawia propozycję – doprowadź zawodniczki do ukończenia szkoły w szczytowej formie fizycznej i mentalnej, a w zamian otrzymasz pełne stypendium na studia medyczne. Kouyou wie, że odmowa nie wchodzi w grę.

Start ma jednak dość niefortunny. Przez nieporozumienie w oczach Kusunoki Aroma, wybitnej, lecz ostatnio zmagającej się z problemami koszykarki z pierwszego roku, zostaje wzięty za zboczeńca, jednak dość szybko udaje mi się wybrnąć z trudnej sytuacji pomagając jej rozluźnić mięśnie. Szybko też odkrywa, że inne lokatorki każdego dnia również trenują do granic możliwości, co przekłada się na problemy z ich ciałami.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – odcinki nie są pełnej długości, na jeden epizod przypada około 12 minut. Start zapowiada się naprawdę dobrze. Twórcy nie starali się niczego udawać. Fanserwis w czystej i do tego bardzo ładnej postaci.

• Powrót do listy tytułów

Alma-chan wa Kazoku ni Naritai

Kamisato Enji, wybitny programista AI, oraz Yobane Suzume, mistrzyni ronotyki, to dwoje genialnych naukowców, którzy wlali całe serce w swój tajny projekt: Alma. To ich ostateczne arcydzieło, humanoidalna broń o bezkonkurencyjnych zdolnościach bojowych i intelekcie niemal dorównującym ludzkiemu.

Po serii bezbłędnych testów ich zawodowy triumf nagle przybiera osobisty obrót, gdy logika Almy prowadzi ją do prostego wniosku. Mężczyzna i kobieta, którzy ją stworzyli, muszą być jej Ojcem i Matką. To oświadczenie wpędza wiecznie sprzeczający się duet w panikę. Aby chronić swoje dzieło przed światem, który by jej nie zrozumiał, i ułatwić jej rozwój, niechętnie zgadzają by pełnić funkcję jej rodziców.

Następuje chaotyczny i zarazem ciepły eksperyment życia domowego. Dwoje rodziców, którzy ledwo mogą siebie znieść, musi mierzyć się z niezręcznościami w rodzaju dzielenia pokoju i nadzorowania jej córki podczas jej wypadów do miasta. Gdy Alma zaczyna logicznie interpretować otaczający ją świat, Kamisato Enji i Yobane Suzume odkrywają, że z dnia na dzień stają się rodziną, za jaką ich dziecko uważa ich od początku.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – bardzo ciepły i przyjemny start. Interakcje między dwojgiem wybitnych naukowców a ich córką są nie tylko zabawne, ale również interesujące i po prostu bardzo przyjemnie się to ogląda. Mam spore nadzieje względem tego anime i czekam na kolejne odcinki.

• Powrót do listy tytułów

Egao no Taenai Shokuba desu

Futami Nana to oddana swojej pracy mangaka, której kreatywność wykracza daleko poza karty mangi. Jej największym wyzwaniem nie są terminy, lecz radzenie sobie z najprostszymi interakcjami z w jej mniemaniu chłodną, piękną i powszechnie szanowaną redaktorką, Satou Kaede. Nawet tak prozaiczne zadanie jak wysłanie storyboardów późno w nocy w głowie Nany zmienia się w dramat o wysokiej stawce, pełen dzikich fantazji o namiętnych romansach i romantycznych spotkaniach, w które mogłaby się wtrącić. Na szczęście jej twardo stąpająca po ziemi asystentka, Hazama Mizuki, zawsze sprowadza ją na ziemię. Nana próbuje rozszyfrować stoicką Kaede która po cichu podziwia jej twórczość, ale jest zbyt nieśmiała, by to powiedzieć.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – zdecydowanie przerósł moje oczekiwania względem tego anime. Świetna, bardzo ekspresyjna animacja postaci, genialne interakcje między bohaterkami i humor, który mnie po prostu bawi. Oczywiście nie można nie wspomnieć o aktorkach głosowych, w obsadzie znalazły się takie nazwiska, jak Hayami Saori, Uesaka Sumire, Itou Miku, Inoue Kikuko, Amamiya Sora, czy Noto Mamiko, więc jest to jeszcze jeden powód by dać tej serii szansę.

• Powrót do listy tytułów

Chitose-kun wa Ramune Bin no Naka

Na szczycie hierarchii szkoły średniej stoi Chitose Saku – chłopak, który zdaje się mieć wszystko. Popularny, wysportowany i inteligentny, prowadzi szkolne życie, nosząc starannie zbudowaną personę idealnego, łatwego w kontakcie gościa. Otoczony swoją elitą – promienną idolką szkoły Hiiragi Yuuko, bystrą Uchida Yua i kalkulującą Nanase Yuzuki – wielu mu tego zazdrości, a część nienawidzi, nazywając go babiarzem.

Ta pozornie perfekcyjna codzienność zostaje poddana próbie, gdy jego wyluzowany nauczyciel, zleca mu sprowadzenie z powrotem do szkoły Yamazaki Kentę, wycofanego kolegę z klasy, który od miesięcy nie pojawia się na zajęciach.

Zabarykadowany w swoim pokoju Kenta porozumiewa się wyłącznie obelgami, widząc w Saku zasranego babiarza, a w jego koleżankach harem zdzir. Zwyczajowy urok Saku i jego umiejętności rozmowy okazują się bezużyteczne wobec głęboko zakorzenionej niechęci Yamazakiego do znienawidzonej, popularnej kliki. Gdy pierwsze próby dotarcia do niego przez znajome kończą się fiaskiem, Saku musi przemyśleć swoje metody.

Saku uświadamia sobie, że do kogoś tak odłączonego grzeczna rozmowa nie wystarczy. Porzuca społeczne gierki na rzecz o wiele bardziej bezpośredniego podejścia, krusząc fizyczną i metaforyczną barierę między ich światami.

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – z jakiegoś powodu start przypominał mi trochę Tomozaki-kun, mimo że główny bohater jest zupełnie inny charakterem. Klimat jednak dość podobny. Odcinek premierowy był dłuższy niż zwyczajnie, miał 36 minut + około 15 minut po napisach końcowych gdzie dwie aktorki głosowe prezentowały jedzenie oraz rozmawiały o bohaterach. To, że seria mi się spodoba wiedziałem już po obejrzeniu PV. Natomiast studio feel naprawdę się postarało jeśli chodzi o oprawę wizualną. Całość prezentuje się po prostu cudownie. Nie inaczej sprawa wygląda od strony reżyserii czy też samej charakteryzacji. Nie mogę się doczekać kolejnych odcinków.

• Powrót do listy tytułów

Ao no Orchestra Season 2

Aono Hajime od najmłodszych lat podziwiał swojego światowej sławy ojca skrzypka, który zainspirował go do tego, by samemu obrać taką ścieżkę kariery. Jednak po rozwodzie rodziców postanawia, że już nigdy nie zagra na skrzypcach i wybiera nieukierunkowaną szkołę średnią bez pomysłu na życie.

Podczas zajęć wychowania fizycznego, Aono zostaje uderzony piłką w twarz i trafia do szkolnego ambulatorium. Tam spotyka Akine Ritsuko, która zaczyna grać na skrzypcach, wierząc, że jest sama. Po incydencie z przeszłości pojawiły się plotki twierdzące, że Akine jest dręczycielką, co odizolowało ją od rówieśników – fakt, o którym Aono nie wiedział.

Akine marzy o przyjęciu się do szkoły z klubem orkiestrowym, ale jej amatorska gra i brak wiedzy muzycznej nie daje jej sporych perspektyw. Widząc w tym doskonałą okazję, ich nauczyciel sugeruje, by Aono uczył Akine gry na skrzypcach, czemu chłopak jest zdecydowanie przeciwny. Jednakże, gdy para spędza ze sobą więcej czasu, szybko uczy się rozumieć i pomagać sobie nawzajem – a sam Aono szybko ponownie odkrywa swoją życiową pasję.

Sezon 2

Czy polecam po pierwszym odcinku? Tak – bezpośrednia kontynuacja. Bez większych zmian, to co podobało mi się w sezonie pierwszym było obecne również w startowym odcinku sezonu drugiego. Nie oznacza to, że zmian nie ma wcale. Mam wrażenie, że ogólna jakość oprawy wizualnej znacznie wzrosła.

• Powrót do listy tytułów

Sprawa wygląda podobnie jak w podsumowaniach roku, mianowicie – polecam to, co uważam za rewelacyjne w mojej opinii. Poniżej lista moich ulubionych utworów z czołówek i napisów końcowych (wszystkie uważam za warte uwagi, lecz te, które szczególnie katowałem/katuję są zaznaczone pogrubioną czcionką, natomiast te, które uważam wręcz za wybitne – zieloną, pogrubioną czcionką). Schemat jest jasny, ale doprecyzuję:
Artysta – Tytuł (Artysta w romaji – Tytuł w romaji) | Nazwa Anime